Rozdział jedenasty

Rozdział jedenasty.

Ruth: Tak tylko zaznaczam (nie odnosi się to tylko do tego rozdziału), że ważne jest zwracanie uwagi na szczegóły, zachowania i przemyślenia bohaterów. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Przed nami rozdział jedenasty, a planuję ich chyba… no jeszcze dwunastka i epilog – czyli rozdział specjalny – naprawdę specjalny. Dobra, już się zamykam.

Louis nienawidził chwili, w której się wybudzał. Wraz ze zniknięciem z jego powiek snu, pojawiała się okrutna rzeczywistość. Najgorsze było to, że wydawało mu się, iż na nią zasłużył. Ale tamtego ranka, piętnastego marca, dostrzegł coś przyjemnego w tym, co niewyraźnie wychwyciły jego oczy.

Smukła sylwetka znajdowała się niedaleko łóżka, wypinając się do tyłu. Miał na sobie tylko bieliznę. Stał z mokrymi lokami, opierając się o parapet i paląc. Nie, zaraz, to był Zayn.

Kiedy obraz się wyostrzył, Louis poczuł coś w rodzaju rozczarowania. Jego serce biło tak szybko, że nie mógł złapać tchu. Postanowił zamknąć oczy i spróbować ponownie zasnąć, ale to wcale nie przyniosło mu ulgi. Tego ranka, jak od paru miesięcy, po jego głowie krążył tylko jeden obraz.

Zayn wypalił papierosa, śmiecąc na parapecie i usiadł na łóżku, spoglądając na zamknięte powieki Louis’ego.

- Śpisz? – zapytał.

Mimo, iż Louis próbował udawać, że tak, niestety drgnął, zdradzając się. Cóż, nie było szans na ponowne zaśnięcie. Zrozumiawszy to, podparł się na ręce i przez chwilę próbował wyregulować oddech. Nie potrafił wydusić z siebie słowa.

- Zrobię ci śniadanie – zaproponował Zayn, z trudem ukrywając ból w głosie.

Zajmowanie się Louis’m, chłopakiem zmarłego Harry’ego, nie było łatwym zadaniem. Było trudniejsze niż opieka nad niemowlęciem lub starszą osobą. To był Louis. Do reszty załamany, starający się udawać, że wszystko jest w porządku, mimo, iż mu to nie wychodziło. Zayn przeżywał wewnętrzne piekło. Żył, sypiał i jadł z osobą, którą kochał, a która nie kochała jego. Zayn wiedział to mimo zaprzeczeń Louis’ego.

Parząc w kuchni herbatę i pilnując tostów, zastanawiał się ile to jeszcze potrwa. Licytował w myślach, kiedy Louis wyzna prawdę; kiedy każe mu odejść.

*

Nigdy nikt nie dzwonił domofonem. Louis powiedział, że nie chce przyjmować gości w swoim mieszkaniu – a raczej mieszkaniu jego i Harry’ego, w którym tymczasowo przebywał Zayn. Dlatego wielkim zdziwieniem był rzęchot urządzenia, nigdy przez nikogo nie używanego. Louis stanął przed nim, zdając sobie sprawę z tego, że nikt nie powiedział mu, jak ma w takiej sytuacji postępować. Mógł podnieść słuchawkę lub wyjść na zewnątrz, ale wydawało się to tak okropnie trudnym wyborem, że nie potrafił go podjąć. Dzwonienie nie ustawało. Zayn znajdował się poza domem, ale wziął klucze, więc nie mógł domagać się otwarcia drzwi. I właśnie w tamtej chwili Louis wpadł na najbardziej absurdalną rzecz na świecie. Podniósł szybko słuchawkę, jakby od tego zależało jego życie, i pełnym nadziei tonem, zapiszczał:

- Harry?

 - Eee – zaskrzeczał ktoś po drugiej stronie. – mam przesyłkę na nazwisko Tomlinson.

Louis przygryzł dolną wargę, wpatrując się z bólem w karmelową ścianę przed sobą.

- Proszę zostawić na recepcji – powiedział.

- Ale trzeba podpisać… - zaczął chłopak, lecz jego sentencja została przerwana odłożeniem słuchawki, którą Louis wręcz odrzucił na pierwotne miejsce. Nacisnął guzik otwierający główne drzwi i przytrzymał go przez chwilę, po czym upewnił się, czy drzwi jego mieszkania są zamknięte, by mógł w samotności poleżeć na sofie, słuchając jak Harry śpiewa do niego z kasety.

- Czy kiedykolwiek będzie lepiej? – zapytał ciszy, która nie raczyła mu odpowiedzieć. – Też tak myślę.

*

Joseph dobijał się do drzwi od pięciu minut, lecz Louis patrzył na nie tak, jakby mógł otworzyć je siłą umysłu.

- Pan Malik mówił mi, że Pan tu na pewno jest. Proszę otworzyć, to chyba coś ważnego.

Louis wcale nie chciał go ignorować. Po prostu bał się przesyłki. Harry długo do niego nie pisał. A raczej ktoś odpowiedzialny za wysyłanie listów, zwyczajnie się spóźniał. Louis, ani nikt inny, nigdy nie zastanawiał się kim ta osoba mogła być i dlaczego to robiła. Wszyscy postanowili po prostu o tym nie rozmawiać i pozwolić Louis’emu zająć się tą sprawą. Ale jego wcale to nie obchodziło. Cieszył się pismem Harry’ego, które mógł dotknąć i czasem uśmiechnął się, gdy ten napisał coś miłego.

W końcu upewniając się, że jego oczy nie są zbyt napuchnięte, otworzył Josephowi drzwi. Jego wzrok zatrzymał się na dużej paczce, którą Joseph oparł o ścianę, po czym spoczął na małej, trzymanej w dłoniach chłopaka.

- No nareszcie! Próbuję się do Pana dostać od dziesięciu minut. Pukam i pukam, dzwonię i wołam. Musiałem dogadać się w kwestii podpisania paru dokumentów. Jest mi Pan dłużny.

- Wybacz, spałem – skłamał. – Co to może być?

Joseph pozwolił sobie obejrzeć zapakowane w szary papier skarby, dotykając każdy szczegół i rzucając krótko, iż nie ma pojęcia.

Louis skinął tylko głową, nie pozwalając obcemu wejść do środka i naruszyć jego i Harry’ego – z dodatkiem Zayna – przestrzeń. Sam zabrał rzeczy, zapominając o podziękowaniu. Patrzył na nie długo, napawając się dreszczykiem emocji. Pierwsza paczka była duża i ciężka, dlatego ewidentnie musiało być w niej coś wspaniałego. Może Louis był dużym dzieckiem i lubił duże prezenty, ale wcale mu to nie przeszkadzało.

Potem zwyczajnie rozdarł papier, nie zwracając uwagi na to, jak wiele starania włożyła w zapakowanie tego osoba, która się tego podjęła.

Ukazała mu się, oparta o ścianę paleta do malowania z płótnem. Domyślił się, że w mniejszym opakowaniu są farby. Znalazł się także list.

Drogi Lou!

Tęskniłeś? Ja tak. Brakuje mi Ciebie, ale zapewniam, że niedługo będzie dobrze. Musisz być cierpliwy. Ja także, ponieważ muszę się w czymś upewnić. Mam nadzieję, że już niedługo mi w tym pomożesz.

W każdym razie, przysyłam Ci te cudeńka, ponieważ wiem o Dniach Wiosny w Hyde Park. Danielle na pewno Ci o nich mówiła. Miałeś kilka miesięcy na zastanowienie się nad tematem. Jestem pewien, że wpadłeś na coś niesamowitego, ponieważ – bądźmy szczerzy – jesteś niesamowity i jesteś mój. Tylko mój.

Mogę się założyć, że się nudzisz, więc porysuj coś. Masz do tego talent i zapał. Dzieci z przedszkola zgodzą się z każdym twoim pomysłem, naprawdę. Dlatego nie bój się. Nie ma ograniczeń. I nigdy się nie poddawaj.

Kocham Cię i tęsknie, Harry

Louis momentalnie wyjął farby i obrócił w dłoni kilka kolorów, zastanawiając się co z nimi zrobić. Wybrał kilka z nich, mieszając i nabierając trochę na pędzel. Co mogło być odpowiednie, dla głuchoniemych dzieci, a jednocześnie przemawiać do dorosłych? Wtedy temat po prostu do niego przyszedł. Tak jak powietrze wpadało do płuc i jak je opuszczało, tak Louis wpadał na setki pomysłów, podchodzące pod jeden temat. Głośne milczenie.

Dał się ponieść emocjom, zapominając o rzeczywistości, uśmiechając się i czując, jakby latał. Wiedział, że gdyby naprawdę się postarał, mógłby unieść ze sobą całe mieszkanie, uciekając od osób, przez które czuł narastającą nostalgię i wśród których była okropna luka, boleśnie zauważalna.

To wszystko skończyło się, kiedy Zayn wszedł do mieszkania. Z początku dźwięk otwieranych drzwi przypomniał Louis’emu mieszkanie w akademiku, gdzie każdy mógł go odwiedzić, a najczęściej robił to Harry. Miał ochotę go zawołać, zapytać jak spędził dzień i powiedzieć, że mają wieczór tylko dla siebie, ponieważ Niall wyszedł do biblioteki, uczyć się do egzaminów, ale przecież to nie była rzeczywistość. Dostrzegając czarne włosy, zamiast puszystych loków, zdawał się wypuścić z siebie całe powietrze, jak i życie.

W tamtej chwili zrozumiał, że nikt nie potrafił zapełnić pustki w jego sercu.

Odłożył pędzel, kierując się za młodszym chłopakiem do kuchni, gdzie ten przyrządzał sobie kolację.

- Jak tam, Lou? – zapytał Zayn, uśmiechając się, lecz nie patrząc mu w oczy. – Hej.

Louis był całkiem blady.

- Jadłeś coś dziś? Wyglądasz… - Zayn za wszelką cenę nie chciał go urazić. Nie był jak nadpobudliwy Liam. – musisz być zmęczony – wybrnął.

Wyjrzał za ramię Louis’ego, uśmiechając się na widok jego pracy.

- Zrobiłeś to? – zapytał niedowierzając. – Nie mogę uwierzyć, że wracasz do malowania. To cudownie, Louis!

Czarnowłosy wydawał się tak szczęśliwy i pełen nadziei, że Louis’emu coraz trudniej było wydusić choć jedno słowo. Nie mógł tak po prostu powiedzieć, że nie był szczęśliwy.

- Niall próbował się do ciebie dodzwonić.

- Przecież wie, że nie odbieram – wychrypiał Louis.

Zayn zamarł na moment.

- Poważnie, jadłeś dziś coś?

- Nie pamiętam – wzdrygnął się Louis, po czym osunął się na barowe krzesło przy blacie.

Zayn posmutniał. Otworzył lodówkę, przeglądając produkty.

- Nie jestem głodny, Zayn.

- Ależ jesteś.

- Nie, zostaw to, proszę.

- Musisz jeść.

- Zayn, czy możemy po prostu…

- Na co masz ochotę? Przyrządzę ci cokolwiek.

- Proszę.

- Coś lekkiego w takim razie?

- Zayn.

- Louis, mówię poważnie. Wyglądasz marnie, jesteś blady. Zjedz coś.

I właśnie wtedy Louis uronił kilka łez. Było to w momencie, kiedy Zayn odwrócił się, by na niego spojrzeć. Louis zaciskał ma blacie pięści, patrząc na ekspres do kawy, a powieki do połowy zasłaniały jego oczy. Łzy tak po prostu popłynęły po jego policzkach, niektóre skręciły do nosa, a nieliczne kapały od razu na ziemię. Louis kręcił się na swoim miejscu, nie zauważając, że Zayn go obserwuje. Skrzywił się, a jego twarz automatycznie przybrała czerwony kolor. Przetarł dłonią lewe oko, próbując powstrzymać łzy, których ilość narastała z każdą sekundą.

- Louis – brzmiało to jak westchnienie.

- To nic. Naprawdę.

- Nie masz racji. Ty płaczesz, Harry by tego nie chciał.

- Przepraszam.

- Za co?

Zassał porządnie powietrze, próbując nie spotkać wzroku Zayna.

- Że jestem tak trudny do zniesienia. I… - Wziął głęboki wdech. – przepraszam, że jestem taki ograniczony, bezużyteczny i malutki, bo tak właśnie się czuję. Przepraszam za to, ile kłopotu ci sprawiam. Ja tylko chcę żeby było lepiej. Bo to, co się stało, sprawiło, że jestem słabszy i taki kruchy, i… nie potrafię sobie poradzić. Jestem tylko małym Louis’m, który nie wie, co ma robić.

Zayn zbliżył się do Louis’ego, lecz nie dotknął go.

- Już wiem, co chcesz powiedzieć.

Na chwilę zapanowała cisza. Louis nie potrafił się odezwać, póki wystarczająco się nie uspokoił.

- W-wiesz?

Zayn przytaknął, próbując złapać jego wzrok, który krążył po całej kuchni. Wiedział, że Louis go nie potrzebuje. On potrzebuje Harry’ego.

- Ale mimo to cię kocham – rzekł Zayn. – i zawsze będę. Dlatego nie pozwolę ci upaść, okej? Nie jestem Harry’m, nigdy nie będę i godzę się z tym. On odszedł, a ty cierpisz, ponieważ go kochałeś. Potrafię to zrozumieć, Lou.

W głębi duszy, Louis wiedział, że to co mówi Zayn jest szczere, ale wiedział także, jak wiele bólu mu sprawia.

- Może… - odezwał się szatyn. – Może za bardzo się różnimy?

Zayn uśmiechnął się z niewiadomych przyczyn, łapiąc w końcu tęczówki Louis’ego i utrzymując je na sobie.

- Pewnie masz rację – poparł go.

- Przepraszam, Zayn. Nie wiem, co się ze mną dzieje.

- Kochasz go – wyjaśnił, jakby to było oczywiste.

- Ale on nie wróci.

Zayn westchnął.

– Słuchaj, ten właściwy chłopak pojawi się we właściwym czasie. Musisz być cierpliwy – Tak zakończył, odrywając się od blatu, zostawiając klucze na komodzie przy drzwiach i ostatni raz patrząc na zapłakaną twarz Louis’ego, uśmiechnął się, wychodząc.

- Coś ty narobił, Harry? – powiedział do siebie Louis, gdy miał pewność, że jest całkiem sam.

______

Ruth: Rozdział krótki, ponieważ chcę, by dwunasty był długi ;) Ach, no i chciałabym wiedzieć, co sądzicie. Komentujcie.

◄ poprzedni | następny ►