Rozdział dwunasty.

Rozdział dwunasty.

Dni Wiosny, Hyde Park

- Witaj Londynie! – wykrzyczał głos z głośnika. – Jak się dziś bawicie?

Louis stał tyłem do sceny w białym T-shircie i jeansach, które wcześniej przypadkowo ubrudził farbą, a Niall, Liam i Zayn pomagali ustawić palety do malowania z dziełami dzieci oraz Louis’ego. Przedszkolaki gromadziły się wokół Danielle, czekając na przyczepienie plakietki, która w razie zgubienia się dziecka, miała pomóc mu odnaleźć grupę. Louis skrzyżował ręce na piersi i przyglądał się temu wszystkiemu, myśląc o ostatnich dniach. Pozbycie się Zayna z domu zapoczątkowało czemuś nowemu. Nawet słuchanie głosu Harry’ego z dyktafonu lub kasety nie było już tak bolesne, jak dawniej. Louis zamknął go w sercu i przysiągł nigdy nie wypuszczać, ale teraz musiał wziąć się w garść i pozwolić sobie wydobrzeć.

- Skończone – stwierdził Liam, patrząc dumnie na wystawę. – Gdybyś czegoś potrzebowała… - zaczął, zwracając się do Danielle.

Dziewczyna uśmiechnęła się w podzięce i trzymając jednego z podopiecznych na biodrze, zapytała skromnie:

- Na przykład twój numer?

Louis odwrócił od nich wzrok, czując się jak zboczeniec, gdyż wiedział, że ta scena nie jest tylko przyjacielską pogawędką. Zamiast podsłuchiwania i podglądania, podszedł do dzieci i pogłaskał kilkorga po głowach. Niektórzy mieli w uszach aparaty słuchowe – inni nie. Obok wyznaczonego dla nich miejsca, znajdowały się stoliki i budka, gdzie można było zamówić coś ciepłego (jak i zimnego) do jedzenia. Louis wyciągnął z kieszeni notes Harry’ego, który przez cały ten czas nosił ze sobą. Napisał starannie:

- Masz ochotę coś zjeść? – I podał karteczkę pięciolatkowi, który przytaknął i postukał się dwa razy po brodzie, złączonymi palcami, co oczywiście znaczyło: jeść. Louis chwycił małego chłopczyka za rękę i poprowadził między stolikami, po czym podsadził na wysokość lady i spojrzał na jego małe dłonie. Zwinął jedną z nich w piąstkę i potarł dwa razy o policzek: jabłko.

Louis poprosił o owoc, który dostał za darmo z uwagi na to, iż chłopiec brał udział w Dniach Wiosny. Potem oboje usiedli przy stoliku, a malec ruchem dłoni zawołał kilku swoich kolegów. Wszyscy patrzyli na Louis’ego z zafascynowaniem, jakby nie widzieli zwykłego mężczyzny, tylko coś, co wydaje im się nowe i warte poznania.

Chłopiec z jabłkiem szturchnął go, by Louis zwrócił na niego uwagę. Wskazał na niego palcem, następnie dotknął swojej klatki piersiowej kciukami i chowając wszystkie palce prócz dwóch najmniejszych, zakręcił dłońmi kółka. Zrobił przerwę, po której wskazał na siebie, potem złączył palce dłoni i dotykając policzków obiema rękoma, odciągnął je od siebie. Louis wiedział, co to znaczy: ty anioł. Ja dziękuję.

Louis nie był aniołem. Bo nie był, prawda? Uważał się za okropną osobę, pogrążoną w wiecznej żałobie i miewającą huśtawki nastroju. Lecz dla tych dzieci był kimś zupełnie innym. Przez ten mały gest; przez podarowanie jabłka i zaopiekowanie się nimi, zrozumiał, jak było im ciężko. Nikt nie chciał im pomóc. Ludzie odwracali się i odchodzili, nie mogąc zmierzyć się z tragedią. Jakby mogli się zarazić i stracić słuch.

Louis poczuł, że ktoś szarpie go za rękaw. Odwrócił się do małej dziewczynki obok. Rozłożyła ręce i pomachała nimi w pozycji równoległej, potem złożyła je w piąstki i prawą dłonią machnęła nad lewą. Ostatnim ruchem było literowanie, które ułożyło się w imię. Cały proces krył w sobie pytanie. Gdzie jest Harry?

Louis zacisnął wargi.

- Nie potrafię wam odpowiedzieć – powiedział, mimo iż dzieci nie mogły go usłyszeć. Wtedy jedna ze starszych dziewczynek „powiedziała” coś do reszty, a oni przytulili Louis’ego. Nie było łez, ani szlochu – wręcz przeciwnie. Louis nareszcie się uśmiechnął. Nareszcie zrobił to szczerze w obecności innych, myśląc o Harry’m i czują jego miłość, nawet jeśli nie żył.

Kiedy się od siebie oderwali, Louis ruchem dłoni powiedział:

- Dziękuję.

|G00|

Ludzie oglądali obrazy, komentowali zasługi maluchów, a ich rodzice dziękowali Louis’emu za wsparcie. Nawet nie wiedzieli, jak bardzo Louis chce podziękować im. Postanowił jednak odstawić swoje problemy na bok. To nie był jego dzień. Dziś wszyscy mieli cieszyć się ładną pogodą w Londynie i pożegnaniem zimy.

Louis wcisnął ręce do kieszeni i przespacerował się na obrzeża Hyde Park’u, by odetchnąć. Szedł chodnikiem, gdzie po jego lewej znajdowały się pędzące samochody, a po prawej zielone drzewa. Patrzył przed siebie, nie myśląc o niczym konkretnym i czując się naprawdę dobrze. Pierwszy raz od tak dawna Louis czuł się dobrze. Po kilkunastu minutach dostrzegł mały plac zabaw, obecnie pusty. Ledwo go rozpoznał, gdyż pierwszy raz zawitał tam podczas zimy w urodziny Liama. Uśmiechnął się do siebie. Podszedł do zjeżdżalni, o którą się oparł i patrzył na huśtawkę, na której rok temu Harry wygłupiał się i całował go. Podszedł do niej i usiadł, lekko odpychając się nogami i patrząc na wyświetlacz telefonu, na którym widniał numer Harry’ego. Nacisnął zieloną słuchawkę i przyłożył urządzenie do ucha, licząc sygnały. Co, gdyby ktoś nagle mu odpowiedział? Nastała cisza.

- Cześć. Tu Harry, nie mogę teraz odebrać. Zostaw wiadomość po sygnale, na pewno oddzwonię.

Louis oderwał telefon od ucha.

- Jasne, że nie oddzwonisz.

Schował go do kieszeni, złapał za łańcuchy, które trzymały huśtawkę i odepchnął się z całych sił. Wyciszył umysł, zamknął oczy i wdychał świeże powietrze.

- Co robisz? – usłyszał, będąc pewien, że to głos Harry’ego, lecz huśtał się bezustannie, nie otwierając oczu, a jedynie uśmiechając się serdecznie.

- Nic takiego – odpowiedział. – A ty?

- Przyszedłem sprawdzić, czy wszystko z tobą w porządku.

Nogi Louis’ego zaczęły szurać o ziemię, kurząc buty i nogawki spodni. Kiedy się zatrzymał, z uśmiechem na ustach spojrzał za siebie, a jego oczom ukazał się blond-włosy chłopak. Niczego nie rozumiał. Był pewien, że słyszy Harry’ego.

- Jak widać, jest okej – odpowiedział Niallowi, nie okazując mu zawodu. Uśmiechał się, lecz nie patrzył już na przyjaciela.

Niall miał przez ramię przewieszoną gitarę, którą przycisnął do swojej piersi i usiadł na huśtawce obok Louis’ego.

- Nienawidzisz tego, co? – zapytał.

- Czego?

- Życia. – Spojrzał przed siebie, mrużąc oczy przed słońcem.

- Dlaczego tak uważasz?

- Ponieważ straciłeś osobę, którą kochałeś.

- Nadal go kocham – rzekł.

Zapanowała cisza. Niall nastroił gitarę i oparł się o nią, po czym zaczął grzebać nogą w piasku.

- On… - zaczął – to znaczy Harry, chciał, żebym ci to zagrał i… ten tego… to chyba odpowiedni moment.

- Czy to kolejna piosenka?

- Tylko melodia i… posłuchaj mnie Louis. – Niall nie potrafił wydusić z siebie słowa. – Jest coś jeszcze, co muszę ci dać, ale najpierw posłuchaj.

[konieczniewłącz podczas czytania]

Kiedy jego palce uderzyły o struny, z oddali można było zobaczyć Zayna, Liama, Danielle, Jade i Gemmę, którzy szli w ich stronę. Louis nie wiedział co robi, ale wstał i zrobił kilka kroków do przodu, by się do nich zbliżyć. Kiedy podeszli, mógł zauważyć jak okropnie wygląda siostra Harry’ego. Wcale nie przez to, że jej brat umarł, ale przez to, że była chora. I to rozdzierało Louis’emu serce, ponieważ nie zasłużyła na to wszystko, co ją spotkało. Niall nadal grał, a Jade wystąpiła przed nich i szepnęła:

- Przysięgam Louis, że nie jesteś człowiekiem, tylko duchem. Jakimś… chłopakiem chodzącym we śnie. – Po czym uśmiechnęła się. – Ale i tak cię kocham. I… i proszę nie załamuj się.

Swoją wypowiedź zakończyła uściskiem.

- Przepraszam, że cię nie wspierałem, a zamiast tego żyłem jak nakręcony. Nie znamy się tak dobrze jak ty i Niall, czy cała reszta, ale byłeś kimś ważnym dla mojego przyjaciela i to powinien być dla mnie wystarczający powód, by nie odstępować cię na krok.

Liam przytulił go.

- Och, stary – westchnął Zayn. – Ta wystawa i opieka nad dziećmi dała mi dziś do myślenia. Nie byłeś pisklakiem, którym trzeba było się zaopiekować, bo kiedy daliśmy ci wolną rękę, rozłożyłeś skrzydła i wzleciałeś.

Zayn przytulił go.

- Te wszystkie osoby dają ci tyle miłości, ile dawał ci Harry – powiedziała Danielle. – Nie zapomnij o ich.

Danielle przytuliła go.

Potem Louis spojrzał na Gemmę, która ze zmęczeniem na twarzy powiedziała:

- Ja chciałam ci tylko podziękować, ponieważ Harry nigdy nie był tak szczęśliwy, jak z tobą.

- Ja… - jęknął Louis. – Dlaczego wy… to wszystko… uh.

To wszystko brzmiało tak cholernie smutno. Tylko, że Louis nie potrafił zrozumieć, dlaczego? Odwrócił się do Nialla, a ten wstał z huśtawki i wyjął z kieszeni kopertę.

- Harry wykupił ci wakacje w Karolinie Północnej – wyjaśnił blondyn.

- Już cię spakowaliśmy – dodał Zayn, uśmiechając się pokrzepiająco.

- Więc to pożegnanie?

- Zaufaj nam – rzekła Jade. – Jedź z Niallem. Jeszcze złapiesz pociąg na lotnisko.

- To ostatnia prośba Harry’ego. Chciał się tobą zaopiekować nawet wtedy, kiedy go nie będzie. A my mieliśmy tego dopilnować.

Oczy Louis’emu zaczęły się pocić. Otarł łzy i uśmiechnął się do przyjaciół.

- Kocham was.

|G00|

Jadąc z Niallem, miał wrażenie, że wciąż słyszy melodię, którą chłopak grał kilka minut temu. Odsunął szybę w samochodzie i wystawił dłoń, łapiąc w nią wiatr. Poczuł się nieskończony. Wyłączył umysł i dał się ponieść chwili. Zaraz miał zrobić najbardziej spontaniczną rzecz w swoim życiu. Tak po prostu wsiąść do pociągu, następnie do samolotu i odlecieć na inny kontynent, jakby nic nigdy się nie wydarzyło.

Kiedy samochód zatrzymał się, poczuł szarpnięcie. Otworzył oczy, a przed nim ukazał się budynek stacji kolejowej. Niall wysiadł z pojazdu i wyciągnął dużą walizkę, którą postawił po drugiej stronie samochodu. Louis patrzył przed siebie, poczuł jak jego dłonie wilgotnieją, a nogi odmawiają posłuszeństwa. Dopiero kiedy Niall zapukał w szybę, ocknął się i wyszedł.

- Więc to już koniec? – zapytał. – Mam tak po prostu wyjechać i wrócić jako nowa osoba.

- Możesz spróbować – odpowiedział mu Niall.

Louis spojrzał na niego i pierwszy raz dostrzegł w jego oczach łzy.

- Oj, Niall. – Rozłożył ramiona i przytulił go najmocniej jak potrafił. Żałował, że ich przyjaźń przeżyła tak wielką rozłąkę. Nie mógł uwierzyć, że tak długo trzymał się z dala od Nialla, gdyż w tej chwili poczuł jak bardzo za nim tęskni. Oderwali się od siebie, próbując nie płakać.

- Powodzenia – wyszeptał Niall, obchodząc samochód i wchodząc do środka. Włożył klucze do stacyjki, lecz zanim ruszył, patrzył na odchodzącą sylwetkę przyjaciela i uśmiechnął się do siebie.

- Teraz będzie już tylko lepiej – powiedział do siebie, po czym odjechał.

Louis spojrzał na wskazówki wypisane na kartce. Dostał się na właściwy peron, spojrzał na zegarek i cierpliwie czekał na swój pociąg. Kiedy nogi zaczęły boleć go od chodzenia w kółko, usiadł na walizce i spojrzał na pismo Harry’ego, analizując je opuszkami palców. Od ścian i murów odbijała się melodia przyjemna dla ucha. Louis zaczął kołysać się w jej rytmie i tupać nogą o podłogę.

[soundtrackze słowami. Włącz, jeśli nie będzie przeszkadzał ci w czytaniu]

- Take my hand. I’ll teach you to dance. I’ll spin you around. Won’t let you fall down. Would you let me lead? You can step on my feet. Give it a try. I’ll be alright – wyśpiewał znajomy, zachrypnięty głos, który dochodził gdzieś zza pleców Louis’ego. Chłopak otwarł szeroko oczy, ale był zbyt przestraszony, by się odwrócić. – The room’s hush, hush and now’s our moment. Take it in, fell it all and hold it. Eyes on you, eyes on me. We’re doing this right. – Louis zacisnął mocno wargi, a po jego policzkach polały się łzy. Teraz był pewien. – ‘Cause lovers dance when they’re feeling in love. Spotlight shining, it’s all about us. It’s all about us! And every heart in the room will melt. This is a feeling I’ve never felt, but… It’s all about us. – Louis obrócił się i omal nie upadł. Dokładnie przed nim, na drugim peronie stała osoba, której w ogóle nie powinno tu być. Był wysoki, bardzo opalony, a jego włosy zaczesane były do góry, lecz nadal cudownie się… kręciły.

- Harry – sapnął Louis, przez co brzmiało to jak westchnienie.

- … Can we dance real slow? Can I hold you, can I hold you close? The room’s hush, hush and now’s our moment…

- O mój Boże, Harry! – Louis zaczął krztusić się łzami, biegnąc ramię w ramię z Harry’m, aż oboje nie zniknęli na schodach, by dostać się do siebie podziemnym przejściem. Było kompletnie pusto o tej porze, a głos Harry’ego nadal docierał do uszu Louis’ego. Nie przejmował się porzuconą walizką, ani tym jak okropnie mógł teraz wyglądać. Liczył się tylko Harry i tym razem Louis był całkowicie pewien, że to nie omamy.

Spojrzał przed siebie. Harry znajdował się kilka metrów od niego, grając na swojej gitarze i kończąc piosenkę. W końcu odłożył instrument, wyciągając ostatnią nutę najdoskonalej jak tylko umiał, pokazując tym samym swój niesamowity talent. Louis wahał się. Jeszcze chwilę temu biegł, by rzucić się ukochanemu w objęcia, ale teraz wolał być ostrożny. To miał być jakiś głupi żart? Bo jeśli tak, Louis był pewien, że się załamie.

- T-to naprawdę ty? – wyszeptał, po czym objął swoimi małymi dłońmi jego policzki, sprawdzając, czy Harry nie jest duchem, manekinem albo kimś w jego przebraniu.

- Tak – odpowiedział mu, obejmując go natychmiastowo w pasie i przyciągając. Louis skierował wzrok na jego usta; usta, o których śnił każdej nocy.

- Teraz cię pocałuję, w porządku? – zapytał Harry, a Louis poczuł, że bardzo chce mu się śmiać, więc by nie wybuchnąć, złączył ich wargi. Tunel wypełniały ciche mlaśnięcia ich pocałunków i pomruki w stylu: ja też za tobą tęskniłem. Tak bardzo cię kocham. Nie zostawiaj mnie. Jesteś moim jedynym powodem do życia.

- Ale jak? – zapytał w końcu Louis, odzyskując zdrowy rozsądek. – Przecież umarłeś.

- To długa historia. Mówiłem, że wrócę, prawda?

Louis przytaknął, wtulając się w niego.

- Ucieknij ze mną Louis.

- Co? – Chłopak oderwał się od lokatego.

- Ucieknij ze mną. Przyjechałem tylko po ciebie. O nic nie pytaj, zapomnij o wszystkim. Po prostu ze mną ucieknij.

- Ale Harry…

- Louis. – Harry przerwał mu surowym tonem. – Kochanie, zgadzasz się?

Szatyn oparł swoje czoło o niego i nieświadomie wyginając usta w uśmiech, szepnął:

- Definitywnie.

___________

RUTH: Przez ten migowy, wiem nawet jak jest aborcja, ale może jednak wam tego nie opiszę… No więc nie wiem, czy jestem zadowolona z tego rozdziału, ale wy się wypowiedzcie ;) Przed nami ten "zabójczy"epilog. 

PS Brak komentarza = martwy aniołek ;c

◄ poprzedni | następny ►