Rozdział dziesiąty.

Rozdział dziesiąty

Louis zatrzasnął drzwi i wyszedł na korytarz, gdzie czekał już tylko Zayn. Poczuł jak miękną mu kolana i w smutku osunął się na ziemię. Przyjaciel podbiegł i ujął go w swoje ramiona.

- Jest w porządku – bronił się Louis, wstając natychmiast i otrzepując ubranie. – Po prostu zabierz mnie stąd.

Zayn wykonał jego polecenie. Poprowadził go do samochodu i razem pojechali do mieszkania Louis’ego. Przechodząc obok recepcji, Jonathan zatrzymał ich i z wielkim uśmiechem na ustach wręczył kopertę.

- Dostałeś list – skwitował Zayn, jakby to nie było oczywiste.

Louis postanowił w ogóle na to nie odpowiadać. Przez całą drogę do windy, a potem z windy do mieszkania, przewracał w dłoniach pakunek zastanawiając się, co tym razem go zaskoczy. Weszli do środka, Louis rzucił klucze na komodę obok wejścia i wszedł do kuchni. Zayn zdjął buty i kurtkę, a potem wyprzedził Louis’ego i zapytał:

- Zrobić ci coś do picia?

Louis na chwilę oderwał wzrok od listu i potrząsnął głową. Miał ochotę na ciepłą herbatę. Zayn wyjął dwa kubki i szperał po szafkach w poszukiwaniu herbaty. Louis’emu to nie przeszkadzało. Dłońmi rozdarł papier, wyjął list i zaczął go czytać.

Drogi Lou!

Przyszedł czas na wyrzucenie moich rzeczy. Proszę Cię, byś oddał Niall’owi moje ubrania i jeśli zajdzie taka potrzeba – całą resztę. Napisałem do niego i wierzę, że się zgodzi. Pamiętasz jak mówiłem Ci, że żyję? Cóż, sprawy się skomplikowały, ale nie płacz, proszę. Obiecuję, że już niedługo się spotkamy.

Musisz wiedzieć, że jesteś wartościową osobą, która nie powinna się marnować. Zacznij od nowa. Masz pracę, masz mieszkanie, czego Ci brakuje?

- Ciebie – szepnął Louis.

Zayn odwrócił się.

- Mówiłeś coś?

- Nie, nic.

Drugiej połówki. Nie każe Ci od razu się zakochiwać. Pragnę tylko, byś wrócił do rzeczywistości, zaczął znów być sobą. Pamiętasz jeszcze, jak wygląda Twój uśmiech? Zrób to dla mnie i bądź szczęśliwy.

PS. To musi być dla Ciebie okropne, że tak dużo mówię/piszę tu, gdyż wcześniej głównie milczałem. Dlatego przepraszam. Nie mam żadnego wytłumaczenia. Po prostu.

Kocham Cię tak bardzo,

Twój Harry.

Louis spojrzał na Zayna, który zalewał torebki herbaty wrzątkiem. Zaczął zastanawiać się jakby to było, gdyby zbliżył się do Zayna. Nie tylko do stopnia przyjaźni, ale czegoś więcej. Może rzeczywiście poczułby się lepiej.

Przepraszając kolegę, wyszedł do łazienki i pierwszy raz od bardzo dawna spojrzał w lustro. Nie mógł uwierzyć jak strasznie wygląda. Oklapnięte włosy, podkrążone oczy i blada skóra. Nachylił się nad umywalką, gładząc swoje policzki. Zastanawiał się, czy Zaynowi może spodobać się taka kreatura. Spróbował się uśmiechnąć, lecz wyszedł z tego krzywy grymas, więc zrezygnował. Dla pewności wyszorował zęby, użył dezodorantu i poprawił ubrania. Nie było tak źle, ale wciąż nie idealnie. Uznawszy, że nic na to nie poradzi, wyszedł z łazienki i zastał Zayna siedzącego przy blacie, który próbował ostudzić swój napój ciągłym dmuchaniem. Jego usta były ułożone w dzióbek i nie wiedzieć czemu, penis Louis’ego drgnął. W tym samym czasie poczuł jak kręci mu się w głowie, gdyż już zapomniał jakie to uczucie, kiedy ktoś podnieca cię tym, że po prostu go widzisz. Dał sobie mentalny policzek. Nie mógł myśleć o seksie z kimś innym, gdy kochał Harry’ego. Z pewnością nie zamierzał robić tego z Zaynem.

Zajął miejsce naprzeciwko i próbował skupić wzrok na czymkolwiek, byle nie na czarnowłosym.

- Jak Harry’ego było stać na takie coś? – zapytał Zayn, mając na myśli mieszkanie.

- Nie mam pojęcia – odpowiedział cierpko Louis. – Pomożesz mi spakować jego rzeczy?

Zayn wyglądał na zdumionego.

- Jak to?

- Poprosił, żebym to zrobił. Czas ruszyć na przód.

Wypowiedział to tak słabo, że Zayn nie uwierzył za pierwszym razem. Dopiero kiedy Louis odwrócił się i zaczął kierować do jakiegoś pokoju, Zayn zeskoczył z krzesła i ruszył za nim. Stanęli przed drzwiami, za którymi krył się schowek. Zanim Louis je pchnął, Zayn dobrze wiedział czego może się spodziewać.

W pudłach leżały rzeczy Harry’ego, a na wieszakach wisiały jego ubrania. Louis wyjaśnił, że muszą zawieźć je do Niall’a, ale kiedy w końcu zabrali się do roboty, Louis po prostu nie miał serca wynieść choć jednego pudła na dół, do samochodu Zayna. Tak więc Zayn był tak miły, iż powiedział, że zrobi to za niego. Uporał się do wieczora. Louis zostawił sobie tylko jedną z wielu popielatych czapek Harry’ego. Założył ją na głowę i uśmiechnął się, gdy poczuł jego zapach. Kiedy Zayn miał już wychodzić, zatrzymał go.

- Zostań.

- Hm?

- Powiedziałem, żebyś został. Proszę. Kiedy nie ma tych rzeczy czuję, że to mieszkanie jest jeszcze bardziej puste niż było.

Zayn był zmartwiony. Im dłużej przebywał z Louis’m, tym bardziej mu współczuł. Podszedł do niego i pogładził po policzku. Samotne łzy spłynęły powoli po policzkach szatyna, a jego wzrok wciąż wpatrzony był w podłogę. Zayn mógł zauważyć jak napięte były wszystkie mięśnie Louis’ego. Tak bardzo bał się samotności.

Zayn chwycił dwoma palcami podbródek Louis’ego, po czym zmusił go do uniesienia głowy i pocałował go.

- Przepraszam – powiedział, odrywając się od niego. – Nie powinienem tego robić.

- Nie, w porządku – odparł Louis. – To było… miłe.

Zayn zmusił się do lekkiego uśmiechu.

- Zostanę jeśli chcesz.

|G00|

Louis postanowił dać Zaynowi szansę. Od tamtego wieczoru częściej się widywali. Zdarzało się nawet, że spali w jednym łóżku, ale Louis nie godził się na nic intymnego. Było jeszcze za wcześnie. Czasem tulił się do Zayna w panicznym poszukiwaniu poczucia bezpieczeństwa. Zayn kochał Lou, lecz Lou nie kochał go tak samo mocno. Mimo, iż teraz byli razem i więcej ich wspólnych chwil wypełniał śmiech niż łzy, Louis wciąż nocami myślał o Harry’m.

Minęło kilka miesięcy i długa przerwa od listów, które nie przychodziły. Louis i Zayn starali się spędzać czas poza mieszkaniem. Tak jak poprosił Harry, Louis zwiedzał Londyn i inne miasta. Z czasem Harry znikał z umysłu Louis’ego, ale jak na zawołanie, pewnego dnia zadzwonił telefon od Liama, który powiedział, że odbędzie się nabożeństwo żałobne i chciałby, aby Louis powiedział kilka słów.

Louis długo przygotowywał mowę. Na szczęście Zayn dał mu spokój i pozwolił w ciszy się nad tym skupić. Do kościoła nie pojechali razem, ponieważ Zayn miał ważne egzaminy. Louis, ubrany w czarny garnitur, dotarł tam z Niall’em. Kościół nie był przepełniony. Obcy ludzie – zapewne rodzina Harry’ego – siedzieli w pierwszych ławkach z kamiennymi twarzami. Co czwarta kobieta popłakiwała, ale pani Styles nie. Trzymała na kolanach Briana. Louis nie mógł uwierzyć, jak duży jest już chłopiec. Pomyślał o dniu, w którym zobaczył go pierwszy raz. Tak bardzo liczył na to, że Harry może zobaczyć brata ze swojego nieba i być z niego dumnym. Automatycznie zachciało mu się płakać. Na szczęście Niall podtrzymywał go na duchu.

Po długiej gadaninie duchownego i kilku innych ludzi, Louis ruszył na podest i rozłożył przed sobą kartkę. Spojrzał na osoby, które zawiesiły na nim wzrok. Kilka z nich szeptało i wskazywało palcem. Prześledził to, co napisał wcześniej w domu, a po chwili zmiął kartkę.

- Napisałem to wszystko co chciałbym powiedzieć, ale właśnie w tej chwili stwierdziłem, że jest tego dużo więcej, więc… po prostu to powiem.

Niall uśmiechnął się do niego pokrzepiająco. To samo Liam.

- Kiedy poznałem Harry’ego, był najbardziej tajemniczą osobą, jaką spotkałem. Pamiętam, że pisał wtedy na tych swoich karteczkach z notesu. Na notesie widniało jego imię. Napisane starannie markerem. Takie osoby jak Harry sprawiają, że nie sposób o nich zapomnieć. Przynoszą do twojego życia coś szczególnego. Harry przyniósł do mojego życia wiele spokoju, romantyzmu i miłości. Naprawdę, jeśli ktoś miał niską samoocenę, powinien wtedy przyjść do Harry’ego. Ten chłopak widział wszystkie moje zalety i chętnie mi o nich przypominał. Wyobrażałem sobie, że spędzę tak resztę życia, ale… cóż, coś postanowiło nam przeszkodzić. Ale nie wszystko stracone. Harry nauczył mnie wytrwałości i kazał się nie poddawać. Teraz go nie ma i wraz z nim… nie ma też cząstki mnie. Wszystko, co dotychczas miałem, to walka o niego. I choć nie wszyscy popierali ten związek, ja wiedziałem, że był idealny. – Przerwał, by wziąć oddech. – Musimy to powiedzieć, pomimo moich i waszych łez: Harry odszedł. Nie wiemy, czy kiedyś wróci. Obstawiam, że niestety nie i nigdy nie będę potrafił tego zrozumieć. Nawet umierając, zrobił nam jeden, wielki żart. Nie było go z nami już o godzinie 00:00. Nie wiem, czy już stwierdzono jaki to był dzień. Ja wciąż nie wiem, ale to nie ważne. Harry nauczył mnie bardzo ważnej rzeczy. Życie jest za krótkie, by marnować je na bezsensowne kłótnie. Czasami warto zamilknąć… przytulić drugą osobę i… i to będzie już wszystko. Dziękuję.

Zszedł z podestu i opuścił kościół, by móc spokojnie wypłakać się w ramię Niall’a.

~*~

◄ poprzedni | następny ►