Rozdział piąty.

Od autorki: Znalazłam opowiadanie, w którym Harry również ma brata i ten brat również ma na imię Brian. Przyznam się, że przeleciał mnie strach na myśl, że ktoś czyta moje i tamto, i myśli, że zgapiłam. Chcę to sprostować tak na wszelki wypadek: imię Brian w moim fiku zostało zainspirowane/odziedziczone (?) od postaci z serialu :))

PS. W pisaniu tego rozdziału pomogła mi piosenka: Here I am 

Rozdział piąty.

Liam nie był osobą, którą dało się ocenić po jednej rozmowie. Kiedy siedzieliśmy na dużych poduszkach przy kominku, dojadając chipsy wokół bałaganu pozostawionego po imprezie, opowiadał o chłopakach i dziewczynach. Między wątkami przeplatał się seks, ale kiedy pytałem, Liam mówił:

- Nie jestem Bi.

Brian spał na Harry’m, a ten nic nie mówił. „Rozmowa” jakoś się kleiła, ale brakowało go w niej. W końcu wstał i zabrał Briana do innego pokoju – prawdopodobnie jego sypialni. Pomyślałem, że dam mu trochę czasu i pomogę Liamowi sprzątać. Ale pijany chłopak padł na kanapę i wyglądało na to, że będę miał przed sobą ciężką noc. Znalazłem schowek, a w nim miotłę. Oczyściłem podłogę z okruszków, plastikowych kubków i kondomów. Pościerałem stoły, poprawiłem poprzewracane przedmioty i wrzuciłem naczynia do zmywarki. Na wszelki wypadek sprawdziłem też, czy w łazience nie zalega niechciany gość.

Było późno, gdy wchodziłem do sypialni Harry’ego. Starałem się być cicho, by nikogo nie obudzić. Powoli uchyliłem drzwi i zobaczyłem Briana śpiącego na samym środku łóżka. Wszedłem do środka i dostrzegłem Harry’ego, siedzącego przed komputerem. Przewijał smętnie jakąś stronę, nawet nie zauważył, że wszedłem. Zamknąłem delikatnie drzwi, zdjąłem sweter i podszedłem do niego od tyłu. Położyłem rękę na jego puszystych lokach, ale nie odwrócił się.

Przypomniałem sobie dzisiejszy wieczór i wtedy do mnie dotarło.

Zapytałem:

- Myślisz, że uważam cię za gorszego? Wstydzisz się?

Nie poruszył się.

- Jasne – westchnąłem. – Przestań, Harry. Takie jest życie. To wszystko… To nie sprawiło, że zmieniłem zdanie o tobie.

Obrócił się na swoim krześle. Był zły.

- Porozmawiajmy.

Sięgnął po swój notes, ale zatrzymałem jego rękę.

- Nie tak.

Uniósł jedną brew.

- Harry, musisz mówić. Proszę.

Zaprzeczył ruchem głowy.

- Harry, proszę!

Nie poruszył się.

- Co cię powstrzymuje? Huh? Dlaczego mi tego nie powiesz?!

Milczał.

- Kurwa, zacznij mówić! Jak mam ci pomóc, skoro nawet nie wiem, dlaczego to robisz? Harry?

Odepchnął mnie i szybko napisał na kartce:

- Nie mogę.

- Ależ możesz – odparłem. – Czemu milczysz? Czemu piszesz na tych pieprzonych karteczkach? Po prostu… przestań, okej? W mojej rodzinie zawsze ktoś miał coś do powiedzenia. Bez przerwy prowadziliśmy rozmowy, było głośno i…

Upuściłem na dół ręce.

Harry podał mi kartkę.

- I może to jest wasz problem – napisał.

- Nasz problem? I kto to mówi? To ty masz problem. Nikt nie wie o co ci chodzi, Harry. – Przerwałem. - Nawet twoja mama. Denerwuje mnie to czytanie z kartek. Ty mnie denerwujesz. Boże… nienawidzę cię.

Harry podniósł wzrok. W jego twarzy można było dostrzec rozczarowanie. Wstał, wyminął mnie i chwycił za klamkę.

- Czekaj! Nie to miałem na myśli!

Wtedy odwrócił się i rozchylił wargi, a mi wydawało się, że stoimy tak całą wieczność. I całą wieczność czekam na to jedno słowo. Na jakiekolwiek. Lecz Harry nic nie powiedział. W jego oczach zbierały się łzy.

- Harry, proszę.

Otworzył drzwi i wyszedł. Kierował się do wyjścia. Pobiegłem za nim.

- Wróć!

Nie spojrzał na mnie, nie odwrócił się, nie powiedział ani słowa. Tylko ubrał swoje pieprzone buty, pieprzony płaszcz i wyszedł, trzaskając drzwiami. Z sypialni wydobył się płacz dziecka. Westchnąłem ciężko, nie wiedząc co robić.

Chciałem za nim pobiec, przeprosić, pocałować. Ale nie mogłem zostawić Briana z pijanym mężczyzną.

MARZEC

Przez cały miesiąc musiałem skupić się na studiach. Tyle, że nie potrafiłem. Tak jak za pierwszym razem, byłem nieobecny na wykładach, noce spędzałem na rozmyślaniu o naszej mini randce przy huśtawce, i o tym, jak mnie całował; jak cudownie to robił.

Kiedy tamtego ranka obudziłem się w domu Liama, Harry’ego nie było. Wstałem bardzo chicho, by nie obudzić Briana i ubrałem się. Liam siedział w kuchni przy misce płatków. Mieszał łyżką w misce, bardzo powoli, ospale. Trochę się zdziwił, gdy mnie zobaczył. Odruchowo powiedziałem:

- Cześć.

Przestał mieszać, zmrużył oczy, a potem ziewnął.

- Ty musisz być którymś z przyjaciół Harry’ego, tak?

Nie pamiętał mnie. Musiał być nieźle pijany.

- Louis – przedstawiłem się.

- Usiądź.

Odsunąłem krzesło i dałem nogą odpocząć. Obserwowałem Liama. W tym świetle dobrze widziałem jego twarz, bardzo krótko przycięte włosy i szlafrok, w którym siedział. Nagle przypomniała mi się mama Harry’ego. Zacząłem się zastanawiać, czy wie, że jej syn tu mieszka, czy wpadnie niebawem z tysiącem pytań o niego lub Briana, a my nie będziemy w stanie odpowiedzieć. No i gdzie był Harry? Gdzie był przez całą noc?

- Jesteście kumplami, ty i Harry?

Przytaknął, przeżuwając.

- Dlaczego on nie mówi?

Liam podniósł na mnie wzrok i uśmiechnął się.

- Wiedziałem, że w końcu o to zapytasz.

Milczałem, dając tym samym znak, by kontynuował.

- To trwa już kilka miesięcy. Na początku nie chciał nikomu powiedzieć… a raczej napisać, ale w końcu mnie się udało to z niego wyciągnąć. Odkąd…

Usłyszeliśmy płacz dziecka. Liam przerwał i spojrzał na mnie pytająco.

- To Brian.

- Co?

- Brian. Brat Harry’ego.

- Przynieśliście go tu?

- Nic nie pamiętasz?

- Huh, przepraszam, że dobrze się bawiłem! Gdzie Harry? Boli mnie głowa.

- Też chciałbym wiedzieć – mruknąłem.

Liam podniósł głowę i przestał trzeć oczy.

- Nie ma go tu?

Liam zerwał się nagle.

- Pokłóciliśmy się wczoraj.

- Żartujesz? Jak mogłeś pokłócić się z kimś, kto nie mówi?

- Wcale nie jestem zaskoczony. Zawsze zaczynam sprzeczki. To taka moja wada.

- Jasna cholera. Właśnie tego chciał uniknąć.

- Hm?

- Słuchaj, Harry’emu nie jest łatwo. Sprzeczki mu niczego nie ułatwiają, zawsze powtarzał: słowa są źródłem nieporozumień. No, a przynajmniej od pewnego wydarzenia. Kiedy ktoś zaczyna na niego krzyczeć, siedzi cicho nie reagując. Ale ty to co innego. Mam gdzieś o co się pokłóciliście, ale najwyraźniej mu zależało.

Przełknąłem ciężko ślinę. Harry’emu zależało na mnie?

- Więc wróć do domu, weź prysznic i po prostu posiedź z samym sobą. Zajmę się Brianem. Tylko, proszę… zostaw Harry’ego w spokoju.

Liam pobiegł za płaczem dziecka.

Podszedłem do drzwi. Wcisnąłem na stopy ciepłe buty, ubrałem czapkę i płaszcz. Liam już wrócił, uspokajając Briana kołysaniem. Położyłem dłoń na klamce, a potem wypowiedziałem głosem pełnym bólu:

- Powiedziałem, że go nienawidzę.

Liam spojrzał na mnie i nic nie odpowiedział.

- Zależało mu na mnie.

- Wróć do domu, Louis. Wróć i spróbuj odpowiedzieć sobie na pytanie, czy tobie zależy na nim.

Nacisnąłem klamkę i wyszedłem.

Siedzę tu teraz całkiem sam. Niall wyszedł niewiadomo gdzie i niewiadomo z kim. Gdy zamykam oczy, widzę szmaragdy, kręcone włosy, szeroki uśmiech, dołeczki w różowych policzkach. Tak bardzo chcę ich dotknąć, że staje się to moim celem, który chcę zdobyć za wszelką cenę. Ale wtedy przypominam sobie, że go zraniłem i prawdopodobnie nie chce mnie już widzieć.

Ja i moje niezamykające się usta.

~*~

Siedziałem przy zgaszonym świetne, gdy ktoś wszedł do mojego pokoju. Nawet nie odwróciłem wzroku od telefonu, który jako jedyny oświetlał moją twarz. Drzwi się zamknęły i nastała cisza. Uniosłem głowę i zablokowałem ekran, tak by całkowicie zgasł. Dlaczego Niall nie włączył światła i dlaczego jest tak cicho? Z pewnością tu był.

- Niall? – zapytałem w pustą, czarną przestrzeń.

Usłyszałem kilka kroków i nieporadne ruchy. Czyjeś ręce próbowały odnaleźć włącznik światła.

- Ile razy mam ci mówić: na ścianie, obok drzwi. Niall, ty cholerna sieroto. I co tak wcześnie? Chciałem zaprosić kogoś na noc, ale jak widać, Ava cię wystawiła.

Usłyszałem krótkie pstryknięcie, a potem pokój stał się jasny. Nie usłyszawszy odpowiedzi, znów uniosłem wzrok. Zamarłem w pół ruchu, mocno ścisnąłem telefon i odnalazłem szmaragdowe tęczówki, które pełne ciepła patrzyły na mnie. Chciałem coś powiedzieć, ale nagle zaschło mi w gardle.

Harry stał obok drzwi, chowając ręce do kieszeni i czekając na coś. Słyszałem tylko nasze głośne oddechy. Wstałem. Zrobiłem kilka kroków w jego stronę, spostrzegając, że nie wywołało to u niego żadnej reakcji. Zbliżyłem się na tyle, na ile było mnie stać i przejechałem językiem po wargach.

- Ja… - Świetny początek Tomlinson. – Harry, przepraszam.

Znów nastała cisza.

- Wszyscy na uczelni, w akademiku i Doncaster wiedzą jakim jestem dupkiem. Miałem wielką nadzieję, że ty się nie dowiesz i dobrze mi szło, bo sprawiałeś, że chciałem tylko cię dotknąć, nie krzyczeć na ciebie. Ale jak zawsze – westchnąłem. – Spierdoliłem, Harry. Przepraszam za to. Wcale cię nie nienawidzę. Ja cię…

- Kocham – dokończył.

Rozchyliłem szeroko powieki. Boże, on naprawdę to powiedział.

- Ty…?

Potrząsnął głową.

- Powiedzenie komuś „kocham cię”, na pewno mi nie zaszkodzi, prawda? Zwłaszcza kiedy tą osobą jest uroczy, śliczny Louis.

Jego głos był lekko ochrypnięty, ale nadal brzmiał pięknie. Motyle zatrzepotały w moim brzuchu. Jego dłoń spoczęła na moim policzku, a kciuk lekko go gładził.

- No nie wiem, Harry. Ledwo się znamy. Co jeśli znów cię zranię?

- Nie pozwolę ci na to.

Uśmiechnąłem się i oparłem swoje czoło o jego.

- Nie wierzę, że naprawdę mówisz.

- Hm – mruknął. - Zrozumiałem, że milczenie wcale nie rozwiązuje wszystkich problemów. No… chociaż jeśli chodzi o moją rodzinę, to lepiej było się nie odzywać. Szkoda tylko, że nie przywróciłem utraconych osób. Byłem głupi myśląc, że… że jeśli będę milczał to… - zatrzymał się. – To moja wina. Jezu, przepraszam. Chyba zaczynam mówić do siebie.

- Co masz na myśli?

Nasze wargi już prawie się stykały. Czułem na sobie jego oddech. Pachniał gorącą czekoladą. Tak słodką.

- Zapomnijmy o tym, okej?

- Ale…

Zatrzymałem się. Nie chciałem kolejnej kłótni. Jeśli miałem się kiedyś dowiedzieć, to się dowiem. Teraz mieliśmy czas dla siebie.

- Masz rację.

Otarłem swoje wargi o jego i poczułem jak lekko je rozchyla, a potem wślizguje język do moich ust. Zawiesiłem ręce na jego szyi i poczułem jak szybko mnie do siebie przyciąga. Dreszcz gwałtownie przeszył moje ciało. Harry zrobił krok w przód, a ja w tył. Chwyciłem jego rozpięty płaszcz i zrzuciłem go z niego na podłogę. Harry miał duże ułatwienie, ponieważ miałem na sobie jedynie koszulkę i bokserki. On zaś trochę więcej niż mogłem się spodziewać. W końcu na dworze było zimno.

Wślizgnęliśmy się do łóżka – nadzy i pożądający siebie nawzajem. Harry całował moją szyję, szybko przeskakując do brzucha i z powrotem. Wyginałem się pod nim, pojękując i sapiąc. Jego usta były takie miękkie i mokre.

- Zaczekaj – zatrzymałem go.

Spojrzał zdezorientowany, ale posłuchał mnie.

- Nie mam… no wiesz… ostatnio nie liczyłem na to, że… Um…

Harry zaśmiał się i sięgnął do kieszeni spodni, leżących obok łóżka. Z kieszeni wyjął prezerwatywę i lubrykant.

Moje oczy pociemniały. Zapytałem:

- Wiedziałeś, że będziemy się tu kochać?

Skinął głową, nadal nabijając się z mojego zdezorientowania. Zaciągnął na siebie prezerwatywę i rozgrzał w dłoniach lubrykant.

- Potrzebujesz przygotowania?

- Nie – odparłem.

Od czasu sypiania z Zaynem, wiedziałem, że nie potrzebuje. On nigdy mnie o to nie pytał. Zawsze robił swoje.

- Połóż nogi na moich ramionach – polecił Harry.

Znów mnie zaskoczył.

- Myślałem, że mam się odwrócić.

Zayn zawsze pieprzył mnie jak psa. Boże, jak to okropnie brzmi w mojej głowie.

Harry zachichotał.

- Kochanie, nie ma tylko jednej pozycji na uprawianie gejowskiego seksu. Po za tym, chcę cię widzieć, całować w usta.

Motylki w moim brzuchu znów zerwały się do lotu. Harry był taki czuły, troskliwy i, jak zawsze powtarzałem, słodki.

Ułożyłem nogi na jego ramionach, automatycznie unosząc ku górze tylnią część ciała i pokazując, że jestem gotowy. Harry bardzo powoli wsunął we mnie swojego członka. Nie mogłem uwierzyć, że to naprawdę się dzieje.

- Ugh – jęknąłem mimowolnie, a on zwolnił.

Pochylił się i pocałował mnie w usta. Wplotłem palce w jego cudowne, pachnące jabłkami, loki. Harry zrobił kolejny ruch – tym razem mniej bolesny. Usiłowałem zdusić jęk i skupić się na jego cudownym ciele, które mogłem w tej chwili bezgranicznie dotykać.

Jego członek powoli wszedł we mnie jeszcze głębiej. Natychmiastowo wypuściłem przez usta powietrze, czemu towarzyszyło westchnienie. To mi się podobało. Harry zrobił ponowny, pewniejszy ruch.

- Och.

Wysunął się do połowy i z impetem wrócił na poprzednie miejsce.

- Och! Taaaak! Harry! – jęknąłem.

Chwycił moje wargi swoimi zębami, a potem zassał kącik moich ust. Wpiłem się w jego usta tak mocno, jak tylko mogłem. Boże! To było takie cudowne!

Harry przyspieszył ruchy, a ja nagle – nie wiadomo dlaczego – przypomniałem sobie, że Niall może wejść w każdej chwili. Harry najwidoczniej czytał mi w myślach, bo natychmiast okrył nas kocem, leżącym za nim.

Krzyczałem jego imię, a on moje. Jak się okazało, Harry jest bardzo głośny w łóżku. Może dlatego nie chciał uprawiać ze mną seksu w sylwestra, kiedy pierwszy raz się spotkaliśmy?

~*~

Doszedłem wcześniej niż Harry. Jemu potrzebne było jeszcze pięć solidnych pchnięć. Powoli wycofał się, co spowodowało u mnie jęk z powodu dyskomfortu. Miło było czuć w sobie Harry’ego. To tak, jakbym był pełen.

Zaśmiałem się na tą myśl. Harry ułożył się obok, a ja wtuliłem się w jego klatkę piersiową i zadrżałem, gdy objął mnie swoim ramieniem. Zacząłem kreślić kółka na jego torsie, stale obdarowywany pocałunkami w głowę.

Było mi tak dobrze leżeć tu właśnie z nim i wąchać zapach jabłek, który doprowadzał mojego penisa do szaleństwa.

<< poprzedni | następny >>